Posts mit dem Label თინეიჯერობა werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label თინეიჯერობა werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
ეჰ, ნეტა იმ დროს, ასეთ ჭკუაზე რომ ვიყავი...
* * *
გწერ წერილებს, რომლებიც
შენამდე არასდროს მოვა,
ახლა კვლავ დადგა ზამთარი,
ჩემს გულშიც ჩამოთოვა.
ველი ვიღაცას, იმედით,
რომ ის ოდესმე მოვა,
იგი გამითბობს ხელებს,
გულშიც შეწყდება თოვა.
ვცოცხლობ იმისი იმედით,
რომ არ დამტოვებ მარტო
და ჩვენ სულ ერთად ვიქნებით,
სულ ერთად, ჩემო კარგო.
ბოლოს მთავრდება ზღაპარი,
მთავრდება სიხარულით,
იმაზე კარგი რა არის,
რომ ვცხოვრობთ სიყვარულით.
ვერ დაგვაშორებს ვერავინ,
სიკვდილიც კი ვერ შესძლებს,
მოვკვდები შენი მიჯნური
და დაგიტოვებ ლექსებს.
19 აპრილი,1998 წელი
შენ წინ მიდიხარ, მე უკან მოგდევ.
"- აღარ გიყვარვარ? აღარ მჯეროდეს?"
"- აღარ მიყვარხარ! აღარ გჯეროდეს,
რომ ჩვენ ოდესმე ერთად ვიქნებით."
ეს გავიგე და გრძნობა დავკარგე,
სულ ამერია თავში ფიქრები.
შენ შორს წახვედი, არც იხედები,
უკვე აღარ ჩანს შენი აჩრდილი,
მე დაბნეული გზაში ვჩერდები
და კვლავ ვქვითინებ გულგატეხილი.
დავრჩი მარტო და დავრჩი ეული,
დარდმა და სევდამ ხელი დამრია,
მეწვევა ლანდი მე ღამეული,
შენზე ფიქრებმა სულ გადამრია.
ღამით ბუ კივის, სადღაც შორს, ტყეში,
თავის დარდს ტირის - ისიც დატოვეს!
მე ვწევარ, როგორც ცოცხალი ლეში,
ვგრძნობ სიცივეს და ვგრძნობ სიმარტოვეს.
ფიქრებმა თავზე გადამიქროლეს,
თითქოს გაფრინდა ახალგაზრდობა,
მთავარია, რომ ღმერთის მჯეროდეს
და შევძლო შენთვის ცოდვის შენდობა.
შენს კვალს მივყვები, ბილიკი მიდის,
გზაც დამებნა და ღამეც ჩამოწვა.
შენი გზა-კვალი ნეტავ სად მიდის?
სადღაც მახლობლად ზვავი ჩამოწვა.
ფიქრებში რჩები და გულში ცოცხლობ,
მონატრებაში მხოლოდ შენ გხედავ
და ალბათ კვლავ იმ იმედით ვცოცხლობ,
რომ შენ ოდესმე მომღიმარს გნახავ.
წახვედი, წაგყვა ჩემი ოცნება,
რომელსაც ქარსაც არ ვაკარებდი,
ალბათ ყოველი იყო ღვთის ნება,
შენ შორს წახვედი და არ გაჩერდი.
სულ მარტო დავრჩი შენზე ფიქრებთან
და სიო არხევს ტირიფის ტოტებს,
გახსოვს, დამტოვე მაშინ სიზმრებთან,
ვიღაცის სული დღეს სხეულს ტოვებს...
4.09.99.
"- აღარ გიყვარვარ? აღარ მჯეროდეს?"
"- აღარ მიყვარხარ! აღარ გჯეროდეს,
რომ ჩვენ ოდესმე ერთად ვიქნებით."
ეს გავიგე და გრძნობა დავკარგე,
სულ ამერია თავში ფიქრები.
შენ შორს წახვედი, არც იხედები,
უკვე აღარ ჩანს შენი აჩრდილი,
მე დაბნეული გზაში ვჩერდები
და კვლავ ვქვითინებ გულგატეხილი.
დავრჩი მარტო და დავრჩი ეული,
დარდმა და სევდამ ხელი დამრია,
მეწვევა ლანდი მე ღამეული,
შენზე ფიქრებმა სულ გადამრია.
ღამით ბუ კივის, სადღაც შორს, ტყეში,
თავის დარდს ტირის - ისიც დატოვეს!
მე ვწევარ, როგორც ცოცხალი ლეში,
ვგრძნობ სიცივეს და ვგრძნობ სიმარტოვეს.
ფიქრებმა თავზე გადამიქროლეს,
თითქოს გაფრინდა ახალგაზრდობა,
მთავარია, რომ ღმერთის მჯეროდეს
და შევძლო შენთვის ცოდვის შენდობა.
შენს კვალს მივყვები, ბილიკი მიდის,
გზაც დამებნა და ღამეც ჩამოწვა.
შენი გზა-კვალი ნეტავ სად მიდის?
სადღაც მახლობლად ზვავი ჩამოწვა.
ფიქრებში რჩები და გულში ცოცხლობ,
მონატრებაში მხოლოდ შენ გხედავ
და ალბათ კვლავ იმ იმედით ვცოცხლობ,
რომ შენ ოდესმე მომღიმარს გნახავ.
წახვედი, წაგყვა ჩემი ოცნება,
რომელსაც ქარსაც არ ვაკარებდი,
ალბათ ყოველი იყო ღვთის ნება,
შენ შორს წახვედი და არ გაჩერდი.
სულ მარტო დავრჩი შენზე ფიქრებთან
და სიო არხევს ტირიფის ტოტებს,
გახსოვს, დამტოვე მაშინ სიზმრებთან,
ვიღაცის სული დღეს სხეულს ტოვებს...
4.09.99.
Abonnieren
Kommentare (Atom)
