Posts mit dem Label ჩემი პოეზია werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label ჩემი პოეზია werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
მე შენ დაგმარხავ სიყვარულის სასაფლაოზე,
უცრემლოდ დაგაყრი ერთადერთ პეშვ მიწას,
მოგიტან უჩინარ ყვავილებს
და უსიტყვო სევდით ვიფიქრებ შენზე.
ჩასახვისთანავე სასიკვდილოდ განწირული ჩვილის
შესახებ არაფრისმცოდნე გულგრილობით
მეტყვი ისევ გამარჯობას.
ეს შენი ბრალი არაა,
საერთოდ, ყველა უდანაშაულოა.
ეს არის მკვლელობა მკვლელის გარეშე.
გული დამწყდება იმის ცოდნით,
რომ სხვა გიყვარს,
მაგრამ არ შევიმჩნევ.
ნახვისას გაგიღიმებ
და შენ წარმოდგენაც კი არ გექნება იმის შესახებ,
რომ ჩემი შენს მიმართ სიყვარული შორეულ სასაფლაოზე იხრწნება.
იხრწნება ცოცხლად, უსიტყვო ტკივილებით,
უთქმელი დარდით.
ვიცი, რომ სხვა გიყვარს და ერთადერთ რამეს გთხოვ,
გემუდარები, ისე, როგორც არავინ შეგხვეწნია:
არ დაუშვა, ოდესმე თქვენი სიყვარულის ხე გახმეს.
ყოველწამიერად მორწყეთ,
შემჭკნარი ფოთლებისგან გაათავისუფლეთ,
ნაყოფს ნუ დაალპობთ,
ერთმანეთს ნუ მოიბეზრებთ.
ფრთხილად იყავით, გევედრებით!
მე თქვენ მიყვარხართ!
ლექსებით ვაშიშვლებ გრძნობებს,
ბგერები ეწევა მარცვლებს,
მინდა, რომ სულში ვგრძნობდე
ხელახლა ცხოვრების წამებს.
ჟესტებში იგრძნობა სევდა,
თვალები ამბობენ ტკივილს,
მივყვები ტროტუარს ნელა,
გუბეში შევამჩნევ ღიმილს.
აკორდებს აიღებს ისევ,
ცასაც კვლავ დაფარავს ნისლი,
კვლავ შენზე ოცნებებს მივდევ,
სიზმრების ბილიკით ვივლი.
და აღარ მთავრდება გზები,
გულში კვლავ ნაბიჯებს ვითვლი,
ნელ-ნელა ყველაფერს ვხვდები
და ჩუმად: "მშვიდობით!" გითვლი…
22.02.2003.
ბგერები ეწევა მარცვლებს,
მინდა, რომ სულში ვგრძნობდე
ხელახლა ცხოვრების წამებს.
ჟესტებში იგრძნობა სევდა,
თვალები ამბობენ ტკივილს,
მივყვები ტროტუარს ნელა,
გუბეში შევამჩნევ ღიმილს.
აკორდებს აიღებს ისევ,
ცასაც კვლავ დაფარავს ნისლი,
კვლავ შენზე ოცნებებს მივდევ,
სიზმრების ბილიკით ვივლი.
და აღარ მთავრდება გზები,
გულში კვლავ ნაბიჯებს ვითვლი,
ნელ-ნელა ყველაფერს ვხვდები
და ჩუმად: "მშვიდობით!" გითვლი…
22.02.2003.
მოვიდა წვიმა, სულყველგან წვიმდა,
მე ახლა მხოლოდ შენს გვერდით მინდა,
ოთახი, ბუხარი და ფანჯრის მინა,
რა ვიცი, იქნებ ბავშვურად გძინავს?
წვეთები წვიმის კვლავ მე მიღიმის,
სიახლე დილის, სიმღერა ჩიტის
მე შენთან ერთად ოცნებას მპირდება,
შენი გული კი თანდათან მიდის,
ჩუმი ნაღველი სულ უფრო მძიმდება.
22.02.2003.
დღეს ყველაფერი სევდისფერია,
გუშინ სიცოცხლე იყო მზისფერი,
შარშანწინ იგი სულ თეთრი იყო,
ახლა ყველაფერს ადევს ზღვისფერი.
შორს მთებს გავხედავ - ნისლისფერია,
ქალაქს დავხდავ, ის მტვრისფერია,
სოფლის ცხოვრება ისლისფერია
და ყველა ფერი არა ფერია.
მაინც ყველა ფერს ის ფერი ადევს,
რომელიც ჩემთვის არის შენფერი
და ეს ფერები სინთეზში ბადებს
იმ ფერს, რომელიც ჩემს სულს შეჰფერის.
25.03.03.
გუშინ სიცოცხლე იყო მზისფერი,
შარშანწინ იგი სულ თეთრი იყო,
ახლა ყველაფერს ადევს ზღვისფერი.
შორს მთებს გავხედავ - ნისლისფერია,
ქალაქს დავხდავ, ის მტვრისფერია,
სოფლის ცხოვრება ისლისფერია
და ყველა ფერი არა ფერია.
მაინც ყველა ფერს ის ფერი ადევს,
რომელიც ჩემთვის არის შენფერი
და ეს ფერები სინთეზში ბადებს
იმ ფერს, რომელიც ჩემს სულს შეჰფერის.
25.03.03.
შენ წინ მიდიხარ, მე უკან მოგდევ.
"- აღარ გიყვარვარ? აღარ მჯეროდეს?"
"- აღარ მიყვარხარ! აღარ გჯეროდეს,
რომ ჩვენ ოდესმე ერთად ვიქნებით."
ეს გავიგე და გრძნობა დავკარგე,
სულ ამერია თავში ფიქრები.
შენ შორს წახვედი, არც იხედები,
უკვე აღარ ჩანს შენი აჩრდილი,
მე დაბნეული გზაში ვჩერდები
და კვლავ ვქვითინებ გულგატეხილი.
დავრჩი მარტო და დავრჩი ეული,
დარდმა და სევდამ ხელი დამრია,
მეწვევა ლანდი მე ღამეული,
შენზე ფიქრებმა სულ გადამრია.
ღამით ბუ კივის, სადღაც შორს, ტყეში,
თავის დარდს ტირის - ისიც დატოვეს!
მე ვწევარ, როგორც ცოცხალი ლეში,
ვგრძნობ სიცივეს და ვგრძნობ სიმარტოვეს.
ფიქრებმა თავზე გადამიქროლეს,
თითქოს გაფრინდა ახალგაზრდობა,
მთავარია, რომ ღმერთის მჯეროდეს
და შევძლო შენთვის ცოდვის შენდობა.
შენს კვალს მივყვები, ბილიკი მიდის,
გზაც დამებნა და ღამეც ჩამოწვა.
შენი გზა-კვალი ნეტავ სად მიდის?
სადღაც მახლობლად ზვავი ჩამოწვა.
ფიქრებში რჩები და გულში ცოცხლობ,
მონატრებაში მხოლოდ შენ გხედავ
და ალბათ კვლავ იმ იმედით ვცოცხლობ,
რომ შენ ოდესმე მომღიმარს გნახავ.
წახვედი, წაგყვა ჩემი ოცნება,
რომელსაც ქარსაც არ ვაკარებდი,
ალბათ ყოველი იყო ღვთის ნება,
შენ შორს წახვედი და არ გაჩერდი.
სულ მარტო დავრჩი შენზე ფიქრებთან
და სიო არხევს ტირიფის ტოტებს,
გახსოვს, დამტოვე მაშინ სიზმრებთან,
ვიღაცის სული დღეს სხეულს ტოვებს...
4.09.99.
"- აღარ გიყვარვარ? აღარ მჯეროდეს?"
"- აღარ მიყვარხარ! აღარ გჯეროდეს,
რომ ჩვენ ოდესმე ერთად ვიქნებით."
ეს გავიგე და გრძნობა დავკარგე,
სულ ამერია თავში ფიქრები.
შენ შორს წახვედი, არც იხედები,
უკვე აღარ ჩანს შენი აჩრდილი,
მე დაბნეული გზაში ვჩერდები
და კვლავ ვქვითინებ გულგატეხილი.
დავრჩი მარტო და დავრჩი ეული,
დარდმა და სევდამ ხელი დამრია,
მეწვევა ლანდი მე ღამეული,
შენზე ფიქრებმა სულ გადამრია.
ღამით ბუ კივის, სადღაც შორს, ტყეში,
თავის დარდს ტირის - ისიც დატოვეს!
მე ვწევარ, როგორც ცოცხალი ლეში,
ვგრძნობ სიცივეს და ვგრძნობ სიმარტოვეს.
ფიქრებმა თავზე გადამიქროლეს,
თითქოს გაფრინდა ახალგაზრდობა,
მთავარია, რომ ღმერთის მჯეროდეს
და შევძლო შენთვის ცოდვის შენდობა.
შენს კვალს მივყვები, ბილიკი მიდის,
გზაც დამებნა და ღამეც ჩამოწვა.
შენი გზა-კვალი ნეტავ სად მიდის?
სადღაც მახლობლად ზვავი ჩამოწვა.
ფიქრებში რჩები და გულში ცოცხლობ,
მონატრებაში მხოლოდ შენ გხედავ
და ალბათ კვლავ იმ იმედით ვცოცხლობ,
რომ შენ ოდესმე მომღიმარს გნახავ.
წახვედი, წაგყვა ჩემი ოცნება,
რომელსაც ქარსაც არ ვაკარებდი,
ალბათ ყოველი იყო ღვთის ნება,
შენ შორს წახვედი და არ გაჩერდი.
სულ მარტო დავრჩი შენზე ფიქრებთან
და სიო არხევს ტირიფის ტოტებს,
გახსოვს, დამტოვე მაშინ სიზმრებთან,
ვიღაცის სული დღეს სხეულს ტოვებს...
4.09.99.
Abonnieren
Kommentare (Atom)
