Posts mit dem Label მელანქოლია werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label მელანქოლია werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
ვიცი, რომ არასოდეს ვიქნებით ერთად.
ჰოდა, შევეგუები თანდათან ამ აზრს, სხვა გზა არაა.
სულ საკუთარ თავზე ვფიქრობ, უკვე აღარ შემიძლია.
სულ საკუთარ თავზე ვფიქრობ, უკვე აღარ შემიძლია.
მინდა, შენზე ვიფიქრო, მაგრამ არ მაქვს ამის უფლება.
იმიტომ, რომ იმიტომ. ეს მხოლოდ მე ვიცი.
დაე, დარჩეს ჩემთან, ჩემს გულში
და იქვე მოკვდეს და დაიმარხოს.
თუმცა, სანამ მოკვდება, დიდხანს იქნება ლოგინს მიჯაჭვული.
ევთანაზიაც შეუძლებელია.
სიყვარულის აბორტი მგონი არანაკლებ მტკივნეულია.
თანაც თვითონ, საკუთარი ხელით უნდა გაიკეთო.
უნდა ამოიგლიჯო სულიდან, გულიდან, ტვინიდან, როგორც სარეველა.
ამ ყველაფერს დიდი ენერგია მიაქვს თან... და
ბოლოს რჩება სიცარიელე, აპათია, ნიჰილიზმი, აბსურდი.
მელანქოლია და ნიჰილიზმი
რატომ ხდება ისე, რომ ყოველთვის, როდესაც ვინმე მიყვარდება და ეიფორიაში ვარ, ძალიან მალე ფრთებს მაკვეცავენ?! ბიჭების უმრავლესობას აბოდებს ინტრიგან, წაკლა გოგონებზე, რომლებიც მუდმივად სტარტზე ამყოფებენ… არავის სჭირდება გულწრფელობა, პირდაპირობა, ბავშვურობა. ვიცი, რომ ვწუწუნებ. მეგობრები ზოგჯერ კაიფობენ ჩემზე, იმდენი შეყვარებული გყავდაო. ასე ძნელია იმის გაგება, რომ შეიძლება დამიანს უბრალოდ კატასტროფულად არ უმართლებდეს ურთიერთობებში??? ფიქრობთ, რომ პრობლემა ჩემშია? ბევრი ვეძებე, მაგრამ ვერ ვიპოვე. იმ ადამიანების უმრავლესობა, ვისაც ვხვდებოდი, თვითონვე ჩადიოდნენ შეცდომებს, რომლებიც ჩვენს ურთიერთობას ეგრევე ანადგურებდნენ. სისტემატიურად ასე ხდებოდა…დავიღალე… შიგნით, გულის სიღრმეში, ძალიან მტკივა… წესით დროსთან ერთად ყველანაირი გრძნობა/შეგრძნება ქრება ხოლმე, მაგრამ ამ იარებმა პირი ვეღარაფრით შეკრეს… ეს მდგომარეობა როდემდე გაგრძელდება? ძალიან ხშირად ვიკეტები ხოლმე საკუთარ თავში. ბოლო თვეებში ხშირად ხდება ასე. მანამდე თითქოს უფრო ხალისიანი და სიცოცხლისმოყვარე ვიყავი, უფრო ადვილად ვახერხებდი რაღაც-რაღაცეების გადახარშვას და ტრანსფორმირებას. თითქოს დროსთან და სხვადასხვა ურთიერთობების გამოცდილებებთან ერთად ეს უნარი დამიჩლუნგდა. ნიჰილიზმის ნიშნებს ვატყობ საკუთარ თავს და არ მინდა, ეს სიმპტომები თანდათან სრულფასოვან სიცარიელედ ჩამოყალიბდეს!ყოველთვის ვამხნევებდი ყველას და ახლა საკუთარი თავი ვერ გამიმხნევებია ისე, როგორც საჭიროა. სტიმულია საჭირო, რომელიც არ არსებობს. ვიცი, რომ საკუთარ თავს ახლა მხოლოდ მეთვითონ თუ ვუშველი, რადგან ასეთ კონდიციაში სხვისი გამოწვდილი ხელი უშედეგო იქნება. ხომ შემიძლია, დავძლიო ეს მაჯლაჯუნა, რომელიც სულში მიზის? კი, მაგრამ ამისთვის მეტი მონდომებაა საჭირო. ახლა ჭეშმარიტი ეგოისტი ვარ, რომელიც მხოლოდ საკუთარ თავზე დარდობს და გარშემო ვერაფერს და ვერავის ამჩნევს. არ მინდა, ასე ვიყო. იმიტომ, რომ არსით ალტრუისტი ვარ. ბევრი ვიბოდიალე, მაგრამ ეს უნდა მეთქვა. ახლა უკეთესად ვგრძნობ თავს.მაინც მოვახერხებ გვირაბის ბოლოს სინათლის დანახვას და მერე მას გავყვები, რათა საკუთარი თავის რწმენა დავიბრუნო და გავხდე ისევ ის, ვინც ვიყავი.
Abonnieren
Kommentare (Atom)
