გული მტკივა იმის გამო, რომ ბოლო ხანების აქციებზე ამდენი გასაცოდავებული, ცხოვრებისგან დაღლილი ადამიანი მიჰყავთ და იმედს უნერგავენ. იმაზე მეტი საშინელება არაა, ვიდრე ბედისგან ისედაც დაჩაგრული და მრავალომგამოვლილი ადამიანების იმედით სპეკულაცია.
ქართველი ( და არა მარტო) პოლიტიკოსები, ერთეულების გამოკლებით, ერთმანეთზე ბინძურები არიან. და საერთოდ, პოლიტიკა ყველაზე ბინძური რამაა.
ადამიანები მეცოდებიან. ისინი, ვისაც პოლიტიკოსების იმედი აქვს - მიშისტებიც და ოპოზიციის მომხრეებიც.
მე ახალგაზრდა ვარ და კიდევ ბევრი რამის გაკეთება შემიძლია საიმისოდ, რომ ცხოვრების პირობები გავიუმჯობესო - მეტი დრო და შანსი მაქვს. რა უნდა ქნას მოხუცმა, უნარშეზღუდულმა ადამიანმა ან ქუჩის ტოქსიკომანმა ბავშვმა?
არცერთი პოლიტიკოსის მმართველობის შემთხვევაში გადაიჭრება ის უამრავი სოციალურ-მორალური პრობლემა, რომელიც ყოველდღე არაერთხელ გვხვდება ჩვენს გარშემო. ნუ, ცხოველების და ბუნების დაცვაზე საერთოდ არაფრის თქმა ღირს, მაინც მეორეხარისხოვანად აღიქვამს თითქმის ყველა.

მტკივა, ძალიან მტკივა ეს ყველაფერი :(